J A S C O O O . [ c o m ]

Kiedyś mój dobry kolega opublikował na swojej stronie/blogu (już teraz nie pamiętam, było to dobre parę lat temu) bardzo ciekawy tekst. Tak ciekawy że postanowiłem sobie go zapisać. A teraz chciał bym abyście mogli też go przeczytać i aby osoba która go kiedyś opublikowała (zapewne nie bez powodu) przypomniała go sobie również.

Czekając na przyjaciela na lotnisku w Portland, przydarzyło mi się jedno z tych doświadczeń, które zmienia całe życie. Po wylądowaniu samolotu, wypatrując przyjaciela, zauważyłem mężczyznę idącego w moim kierunku, niosącego dwie duże torby. Zatrzymał się tuż obok mnie, by przywitać się z rodziną. Najpierw zwrócił się do młodszego, może 6-letniego syna. Położył torby i mocno go przytulił. Kiedy w końcu popatrzyli sobie w oczy, ojciec powiedział: “tak dobrze cię znowu widzieć synu, tak bardzo tęskniłem”. Syn się nieśmiało uśmiechnął, odwrócił wzrok i powiedział: “ja też tato”. Następnie ojciec wstał i popatrzył w oczy starszemu synowi, który miał może 9 albo 10 lat i biorąc jego głowę w ręce powiedział: “ty już jesteś młodym mężczyzną. Tak cię kocham”. I go mocno uściskał. W tym czasie mała dziewczynka, miała może półtora, może dwa latka, wiła się z radości na rękach mamy. Ojciec powiedział cześć mała dziewczynko i delikatnie biorąc dziecko od matki obsypał jej twarz całusami. Po czym przytulił ją do piersi. Po chwili oddał córkę starszemu synowi i powiedział: “zostawiłem najlepsze na koniec”, następnie pocałował żonę najbardziej namiętnym pocałunkiem, jaki kiedykolwiek widziałem. Popatrzył jej głęboko w oczy i bezgłośnie, samymi ustami powiedział: “tak cię kocham”. Patrzyli sobie w oczy uśmiechając się i trzymając się za ręce. Wydawało się jakby byli nowożeńcami, ale widząc ich dzieci, wiedziałem, że tak nie mogło być. To wszystko działo się tuż obok mnie, na wyciągnięcie ręki. Nagle poczułem się niewygodnie, jakbym naruszał jakąś świętość. Chciałem odwrócić wzrok, odejść i wtedy mój wzrok napotkał jego i ze zdumieniem zauważyłem, jak mój głos pyta: “jak długo jesteście małżeństwem?” - “No, chodziliśmy na randki przez dwa lata, a jesteśmy małżeństwem od czternastu” - powiedział kierując wzrok na żonę. - “To w takim razie jak długo pana nie było?” - Popatrzył na mnie, wciąż uśmiechając się - “całe dwa dni”. Dwa dni? Byłem zaskoczony. Sądząc po przywitaniu sądziłem, że go nie było kilka tygodni lub miesięcy. Na pewno moja mina to zdradziła, więc powiedziałem, by zakończyć naruszanie świętości: “mam nadzieję, że moje małżeństwo też będzie tak wspaniałe po tylu latach”. Mężczyzna nagle przestał się uśmiechać. Popatrzył mi prosto w oczy i powiedział coś, co wdarło się głęboko do mojej duszy i sprawiło, że stałem się nowym człowiekiem: “nie miej nadziei, przyjacielu, decyduj!”. Długo patrzyłem jak odchodzili. Nawet nie zauważyłem, kiedy nadszedł mój przyjaciel. Zapytał, na co tak patrzysz. Odpowiedziałem bez wahania i z pewnością w głosie: “oglądam swoją przyszłość”.